Stress en gevoelens van eenzaamheid

Nietsvermoedend organiseer ik een avond over spanning en stress. We zitten aan tafel met een kleine groep bekenden. Toch voelt het wat ongemakkelijk. Koudwatervrees voor het onderwerp, denk ik en ik ga van start. Ik leg uit dat ik op deze avond graag wil luisteren naar welke woorden iedereen gebruikt als je over stress praat, om die te gebruiken op mijn site. Ik zal zelf beginnen.

Lees verder Stress en gevoelens van eenzaamheid

Een inspirerend goed voornemen

Buiten dansen de herfstbladeren onstuimig over het terras. Binnen praten collega’s gemoedelijk door elkaar. Ze werken bij een organisatie waar ik graag voor werk, een bedrijf dat Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen uitgevonden lijkt te hebben. Zo schuift er voor de eerste keer een Syriër aan bij mijn workshop.

Tijdens de workshop vertel ik over stresspreventie en de vijf goede gewoontes. Energieke mensen hebben vijf goede gewoontes die zorgen voor balans in je leven. Ik vraag de groep hoe ze scoren.

Lees verder Een inspirerend goed voornemen

Vermijd je overdrive.

Vlekkeloos georganiseerd. Overzicht en structuur in alles wat langs schiet op het beeldscherm. We zitten achter zijn laptop aan mijn grote tafel.

Enkele maanden geleden belde hij mij omdat hij slecht sliep. Werd nachten achter elkaar om 04:00 uur wakker, ging ‘aan’ en kon daarna niet meer in slaap komen.

Op het eerste gezicht is hij zo’n man waarvan je denkt: die redt zich wel. Tijdens het intakegesprek kijkt hij me doordringend en energiek aan, peilend of ik wel voldoende tegenwicht kan bieden. Een autonome control freak, zo omschrijft hij zichzelf. Financieel zo goed als onafhankelijk. Met zijn gezin op één.

Lees verder Vermijd je overdrive.

Niet altijd verstandig zijn.

Schemerdonker, zij aan zij zit ik aan een overvolle biertafel. Om mij heen een kakofonie van muziek, rommelige gesprekken, gezang en lachsalvo’s. “Wat dóe ik hier?” flitst het door mijn hoofd. Mijn buurman begint in mijn oor te tetteren over zijn kooi-eend. Ik proest het uit om zijn absurde verhaal en blijf toch wat langer hangen in de knus verlichte tuin.

Van die avond doorzakken knapte ik op.
Lees verder Niet altijd verstandig zijn.

Onmisbare stilte

Ongegeneerd lui lig ik daar.
En mijn lief werkt.
Ik hoor het harde, monotone, getik op zijn toetsenbord.
Voor de houtkachel draai ik me om, voel de zinderende warmte in mijn rug.

Genieten, zonder je schuldig te voelen…
Terwijl de ander werkt…

Lees verder Onmisbare stilte

Mijn wens voor jou:

Decemberdrukte. De kinderen hebben bijna vakantie. Ik verheug me op pyjama dagen, haardvuur aan, spelletjes doen en een boek proberen te lezen. Ik rond mijn werk af en ruim mijn bureau op. In een stapel kom ik het mapje “Mijn droom” tegen.  Ik blader erin en staand naast mijn bureau begin ik te lezen…

Het voelt zó waar.
En zo kwetsbaar.

Lees verder Mijn wens voor jou:

Je balans hervinden.

Hij kijkt naar andere kinderen in de kring.
Ik sta buiten te dralen.
Mijn kleinste man gaat naar school.

Ik had me er enorm op verheugd; meer tijd en ruimte zodra hij naar school ging.
Maar in eerste instantie voelt het onwennig.
Toen hij klein was, overviel hetzelfde gevoel van kwetsbaarheid me ook weleens.
Alsof je hart armpjes en beentjes heeft gekregen. En open en bloot, zo de wereld instapt.

Lees verder Je balans hervinden.

Laat je niet uit het veld slaan…

Avondstilte, de houtkachel brandt. Ik staar in de vlammen en laat mijn gedachten de vrije loop. Praktische dingen schieten omhoog: Petra een berichtje sturen dat de 11e doorgaat… Reageren op de offerte van Elisabeth… Soep uit de vriezer halen… Ik schrijf het een en ander op en dan is het stil. Even. Tot ik denk aan de aanslag in Berlijn. Lees verder Laat je niet uit het veld slaan…

Hoe geef je verdriet een plek? Terwijl je leven verdergaat?

“Dus jij bent dan mijn dochter?” een beetje onzeker kijkt ze me aan. Even hoop ik nog dat ik haar niet goed versta. Mijn middenrif trekt samen. Ik loop naar haar toe en sla mijn arm om haar heen. “Ja, ik ben je dochter.” Ze richt haar aandacht weer op het pannetje waarin ze roert. Het geroezemoes van ons kinderpartijtje lijkt van ver te komen. Lees verder Hoe geef je verdriet een plek? Terwijl je leven verdergaat?