Hoe blijf je buiten de gevarenzone?

Geroezemoes in een sfeervol eetcafé. Zestig mensen zoeken een plek in de U-vormige kring. Het is bijna kerst en ik geef een workshop. Voordat de kerstborrel begint, zal ik twee uur lang vertellen over stress: Wat het precies is. Wanneer het problematisch wordt. En hóe je buiten de gevarenzone blijft.

De deelnemers zijn slim, enorm gedreven en een tikje eigenwijs. Ze werken niet voor niets bij dit gerenommeerde onderzoeks- en adviesbureau. Daar kreeg ik zelf best stress van. Lees verder Hoe blijf je buiten de gevarenzone?

‘Stop Inge-Lize, stop’, denk ik…

Schotse hooglanders, zilverreigers en wuivend riet. Verder is er niets op dit eiland, zelfs geen wifi in ons vakantiehuisje. De eerste avond hang ik met mijn puber voor de houtkachel, wifi-loos samen te zijn.
Ik geniet, hij baalt en we eindigen met dikke ruzie.

Lees verder ‘Stop Inge-Lize, stop’, denk ik…

Niet altijd verstandig zijn.

Schemerdonker, zij aan zij zit ik aan een overvolle biertafel. Om mij heen een kakofonie van muziek, rommelige gesprekken, gezang en lachsalvo’s. “Wat dóe ik hier?” flitst het door mijn hoofd. Mijn buurman begint in mijn oor te tetteren over zijn kooi-eend. Ik proest het uit om zijn absurde verhaal en blijf toch wat langer hangen in de knus verlichte tuin.

Van die avond doorzakken knapte ik op.
Lees verder Niet altijd verstandig zijn.

Onmisbare stilte

Ongegeneerd lui lig ik daar.
En mijn lief werkt.
Ik hoor het harde, monotone, getik op zijn toetsenbord.
Voor de houtkachel draai ik me om, voel de zinderende warmte in mijn rug.

Genieten, zonder je schuldig te voelen…
Terwijl de ander werkt…

Lees verder Onmisbare stilte

Mijn wens voor jou:

Decemberdrukte. De kinderen hebben bijna vakantie. Ik verheug me op pyjama dagen, haardvuur aan, spelletjes doen en een boek proberen te lezen. Ik rond mijn werk af en ruim mijn bureau op. In een stapel kom ik het mapje “Mijn droom” tegen.  Ik blader erin en staand naast mijn bureau begin ik te lezen…

Het voelt zó waar.
En zo kwetsbaar.

Lees verder Mijn wens voor jou:

Grenzen verleggen.

“Want zij gelóóft in mij…” de bas dreunt door me heen. Kleine stappen… schouders los… buikspieren… samen met mijn liefde loop ik de dam tot damloop. Voor het eerst.

Na negen kilometer krijg ik het zwaar… wat ben ik  blij met de ervaren renners om me heen. Kilometers lang lopen we al hetzelfde tempo, ze sleuren me erdoorheen. Lees verder Grenzen verleggen.

Hoe geef je verdriet een plek? Terwijl je leven verdergaat?

“Dus jij bent dan mijn dochter?” een beetje onzeker kijkt ze me aan. Even hoop ik nog dat ik haar niet goed versta. Mijn middenrif trekt samen. Ik loop naar haar toe en sla mijn arm om haar heen. “Ja, ik ben je dochter.” Ze richt haar aandacht weer op het pannetje waarin ze roert. Het geroezemoes van ons kinderpartijtje lijkt van ver te komen. Lees verder Hoe geef je verdriet een plek? Terwijl je leven verdergaat?

Dagelijks opladen in stilte, met deze vier tips lukt het je wél.

Luidruchtig en enthousiast vertelt ze over haar schoolreis. Ze is slim, nieuwsgierig en altijd online, mijn nichtje van veertien. Maar mijn nichtje en stil zijn dat is net zoiets als een vleermuis die gaat zitten; je gelooft je oren niet. Lees verder Dagelijks opladen in stilte, met deze vier tips lukt het je wél.

Maak je opeens ruzie om niéts? Dat is een teken dat het anders moet…

Hij ziet er loom uit, hij gaat voorzichtig zitten en zegt: “Inge, ik heb minstens een kwartier nergens aan gedacht. Echt nérgens aan.”
Dat was een lang vergeten ervaring.

Lees verder Maak je opeens ruzie om niéts? Dat is een teken dat het anders moet…