blog: voor reflectie en tips

Dat is niet te doen!

De kruidige kerriegeur verwarmt haar fijne huis. We dekken de tafel terwijl ze vertelt over het schilderij dat erboven hangt. Er is warme soep én tijd voor een ongestoorde lunch, deze donderdagmiddag. Normaal vult ze haar dagen heel anders. Ze geeft leiding aan vijfhonderd mensen, heeft een gezin, twee cavia’s en een chauffeur.

Lees verder Dat is niet te doen!

“Dit nooit meer”

Eenzaam ziet hij eruit, zichtbaar gespannen.
“Wat voel je?” vraag ik.
“Een band om mijn borst”, bromt hij.
Voorzichtig ga ik verder: “Wat merk je aan je gedrag, wat doe je?”
“Ga ’s morgens extreem vroeg mailen.

Heb het gevoel dat ík állés op moet lossen.

Voel me verantwoordelijk en falend op alle fronten.”

“En verder?”
“Alleen.” Lees verder “Dit nooit meer”

Niet altijd verstandig zijn.

Schemerdonker, zij aan zij zit ik aan een overvolle biertafel. Om mij heen een kakofonie van muziek, rommelige gesprekken, gezang en lachsalvo’s. “Wat dóe ik hier?” flitst het door mijn hoofd. Mijn buurman begint in mijn oor te tetteren over zijn kooi-eend. Ik proest het uit om zijn absurde verhaal en blijf toch wat langer hangen in de knus verlichte tuin.

Van die avond doorzakken knapte ik op.
Lees verder Niet altijd verstandig zijn.

Onmisbare stilte

Ongegeneerd lui lig ik daar.
En mijn lief werkt.
Ik hoor het harde, monotone, getik op zijn toetsenbord.
Voor de houtkachel draai ik me om, voel de zinderende warmte in mijn rug.

Genieten, zonder je schuldig te voelen…
Terwijl de ander werkt…

Lees verder Onmisbare stilte

Mijn wens voor jou:

Decemberdrukte. De kinderen hebben bijna vakantie. Ik verheug me op pyjama dagen, haardvuur aan, spelletjes doen en een boek proberen te lezen. Ik rond mijn werk af en ruim mijn bureau op. In een stapel kom ik het mapje “Mijn droom” tegen.  Ik blader erin en staand naast mijn bureau begin ik te lezen…

Het voelt zó waar.
En zo kwetsbaar.

Lees verder Mijn wens voor jou:

Je balans hervinden.

Hij kijkt naar andere kinderen in de kring.
Ik sta buiten te dralen.
Mijn kleinste man gaat naar school.

Ik had me er enorm op verheugd; meer tijd en ruimte zodra hij naar school ging.
Maar in eerste instantie voelt het onwennig.
Toen hij klein was, overviel hetzelfde gevoel van kwetsbaarheid me ook weleens.
Alsof je hart armpjes en beentjes heeft gekregen. En open en bloot, zo de wereld instapt.

Lees verder Je balans hervinden.

Grenzen verleggen.

“Want zij gelóóft in mij…” de bas dreunt door me heen. Kleine stappen… schouders los… buikspieren… samen met mijn liefde loop ik de dam tot damloop. Voor het eerst.

Na negen kilometer krijg ik het zwaar… wat ben ik  blij met de ervaren renners om me heen. Kilometers lang lopen we al hetzelfde tempo, ze sleuren me erdoorheen. Lees verder Grenzen verleggen.

5 tips voor constructieve feedback

Schuldbewust zit hij op de trap met een uitdagende twinkeling in zijn ogen.

Een week eerder gilde ik tegen drie ruziënde zonen:
“Stóp! Ophóuden! Allemaal uit elkaarl!”
Behoorlijk gênant, weinig effect.
Tijd voor een constructievere aanpak… Lees verder 5 tips voor constructieve feedback