blog: voor reflectie en tips

‘Stop Inge-Lize, stop’, denk ik…

Schotse hooglanders, zilverreigers en wuivend riet. Verder is er niets op dit eiland, zelfs geen wifi in ons vakantiehuisje. De eerste avond hang ik met mijn puber voor de houtkachel, wifi-loos samen te zijn.
Ik geniet, hij baalt en we eindigen met dikke ruzie.

De tweede avond vraagt puber zich opnieuw af waarom we in vredesnaam op Tiengemeten zijn: “Er is hier niéts, het is sáái én er is geen wifi.”
Gelukkig is mijn lief er nu ook, in plaats van ruzie ontstaat er een gesprek.

Dan hoor ik mezelf zeggen: “Als er iets is, wat ik je als moeder mee wil geven, dan is het de stilte. Dat je alleen dúrft te zijn in de stilte. Zonder impulsen van buitenaf, zonder afleiding. Dat je meemaakt wat er in je gebeurt als er niets is. Dat je vanuit de leegte in beweging komt, omdat je in beweging wíl komen. Niet omdat je reageert op iets of iemand.”

Mijn lief grijpt in. “Denk je écht dat hij hier iets mee kan? Dat hij begrijpt waar je het over hebt??”
Puber knikt instemmend, kijkt van hem naar mij en grinnikt tevreden.

Ik kijk hem aan en doe nog een poging: “Ik begrijp dat je denkt: wáár heeft ze het over? Maar ik wil je zo graag laten ervaren hoe goed de stilte kan voelen. Ik wil je leren, dat je, in de stilte, jóuw antwoorden kan vinden. Antwoorden op al je vragen, op alles wat er in je speelt, al je gedachten, al je gevoelens.”

Stop Inge-Lize, stop, denk ik.

In deze drukke decembermaand, dacht ik terug aan dit gesprek.
Hoe vaak zoek ik zelf de stilte op?
Stilte past bij het einde van het jaar maar is dan vaak ver te zoeken.

Stilte komt niet vanzelf.
Als ik stilte wil , dan moet ik er ruimte voor maken.

Zo maak je ruimte voor de stilte tijdens de decembermaand:

  • Maak een avondwandeling.
  • Sluit de dag af door op te schrijven en na te denken over hoe de dag was.
  • Sta een kwartier eerder op en mediteer, of als dat niet lukt: mediteer op de dagen dat je vrij bent.
  • Plan een strand- of boswandeling en laat je mobiel thuis.
  • Schakel de wifi uit tijdens het kerstdiner en zet een stapel spelletjes neer.

Fijne feestdagen en een liefdevol samenzijn gewenst met de mensen die je dierbaar zijn,

Met hartelijke groet,

Inge-Lize
burn-out preventie

P.s. Mijn praktijk ligt net onder Amsterdam, je kunt er makkelijk parkeren, vijf minuten rijden vanaf de A2.

Dat is niet te doen!

 

De kruidige kerriegeur verwarmt haar fijne huis. We dekken de tafel terwijl ze vertelt over het schilderij dat erboven hangt. Er is warme soep én tijd voor een ongestoorde lunch, deze donderdagmiddag. Normaal vult ze haar dagen heel anders. Ze geeft leiding aan vijfhonderd mensen, heeft een gezin, twee cavia’s en een chauffeur.

Deze lunches zijn goud, gestolen momenten waarop we praten over ons werk, persoonlijke ontwikkeling, onze wensen en dromen.

Maar ook over praktische zaken als agendaplanning.

“En, wat haat jij in je agenda? Wat geeft je stress?”, vraag ik.
Ze kijkt omhoog naar het plafond en zucht diep: “De dagen waarop alle afspraken naadloos op elkaar aansluiten.” …  “Niet te doen! Door alle flexplekken, loop ik continu van de ene naar de andere kant van het gebouw, altijd te laat en geen tijd om naar de wc te gaan.”

Hetzelfde verhaal hoorde ik eerder van een klant. Hij kreeg promotie en een PA. Pas na een paar weken begreep hij waarom hij  ’s avonds zo kapot was.
Zijn nieuwe assistent plande alles heel efficiënt, maakte één gekleurd blok van zijn agenda.
Ziet er prachtig strak uit in outlook maar het naleven is een hel.

Mijn preventie tip in deze week van de werkstress:
Voorkom wat je kan voorkomen en plan niets wat niet kan.
Of laat het niet inplannen door je assistent of je collega.

In mijn coachingstrajecten start je met leef- en werkregels waarmee je een hoop onnodige stress uit je leven bant.

Werkregel 1: Lucht in je agenda.

  • Laat 15 minuten open tussen twee aansluitende afspraken op kantoor. Om je te kunnen verplaatsen, voorbereiden, een aantekening te maken, te reageren op dringende telefoontjes en appjes of om naar de wc te gaan.

Of plan afspraken van 45 minuten als dit je agenda te krap maakt.

  • Start je meeting met het benoemen van de tijd waarop je weg moet om naar je volgende afspraak te gaan.
  • Plan reistijd in voor externe afspraken. Het zichtbaar maken van de reistijd voorkomt vergissingen en te strakke planningen.
  • N.B. In outlook kan je de tijdschaal van je agenda aanpassen. Ga naar het tabblad ‘beeld’ en kies tijdschaal instellen: 15 minuten. Om voldoende overzicht te houden, stel je het lint van outlook in op ‘automatisch verbergen’ of ‘tabbladen weergeven’. Zodat er meer ruimte is om je agenda te bekijken.

Succes en veel plezier.

Met hartelijke groet,
Inge-Lize

ps. Mijn praktijk ligt net onder Amsterdam, je kunt er makkelijk parkeren, vijf minuten rijden vanaf de A2.

“Dit nooit meer”

Eenzaam ziet hij eruit, zichtbaar gespannen.
“Wat voel je?” vraag ik.
“Een band om mijn borst”, bromt hij.
Voorzichtig ga ik verder: “Wat merk je aan je gedrag, wat doe je?”
“Ga ’s morgens extreem vroeg mailen.

Heb het gevoel dat ík állés op moet lossen.

Voel me verantwoordelijk en falend op alle fronten.”

“En verder?”
“Alleen.” Lees verder “Dit nooit meer”

Niet altijd verstandig zijn.

Schemerdonker, zij aan zij zit ik aan een overvolle biertafel. Om mij heen een kakofonie van muziek, rommelige gesprekken, gezang en lachsalvo’s. “Wat dóe ik hier?” flitst het door mijn hoofd. Mijn buurman begint in mijn oor te tetteren over zijn kooi-eend. Ik proest het uit om zijn absurde verhaal en blijf toch wat langer hangen in de knus verlichte tuin.

Van die avond doorzakken knapte ik op.
Lees verder Niet altijd verstandig zijn.

Onmisbare stilte

Ongegeneerd lui lig ik daar.
En mijn lief werkt.
Ik hoor het harde, monotone, getik op zijn toetsenbord.
Voor de houtkachel draai ik me om, voel de zinderende warmte in mijn rug.

Genieten, zonder je schuldig te voelen…
Terwijl de ander werkt…

Lees verder Onmisbare stilte

Mijn wens voor jou:

Decemberdrukte. De kinderen hebben bijna vakantie. Ik verheug me op pyjama dagen, haardvuur aan, spelletjes doen en een boek proberen te lezen. Ik rond mijn werk af en ruim mijn bureau op. In een stapel kom ik het mapje “Mijn droom” tegen.  Ik blader erin en staand naast mijn bureau begin ik te lezen…

Het voelt zó waar.
En zo kwetsbaar.

Lees verder Mijn wens voor jou:

Je balans hervinden.

Hij kijkt naar andere kinderen in de kring.
Ik sta buiten te dralen.
Mijn kleinste man gaat naar school.

Ik had me er enorm op verheugd; meer tijd en ruimte zodra hij naar school ging.
Maar in eerste instantie voelt het onwennig.
Toen hij klein was, overviel hetzelfde gevoel van kwetsbaarheid me ook weleens.
Alsof je hart armpjes en beentjes heeft gekregen. En open en bloot, zo de wereld instapt.

Lees verder Je balans hervinden.

Grenzen verleggen.

“Want zij gelóóft in mij…” de bas dreunt door me heen. Kleine stappen… schouders los… buikspieren… samen met mijn liefde loop ik de dam tot damloop. Voor het eerst.

Na negen kilometer krijg ik het zwaar… wat ben ik  blij met de ervaren renners om me heen. Kilometers lang lopen we al hetzelfde tempo, ze sleuren me erdoorheen. Lees verder Grenzen verleggen.