blog: voor reflectie en tips

Tips voor als je geen rust meer kan vinden vlak voor je vakantie

Gniffelend springen we samen terug in bed. Een gestolen moment om zeven over acht op een doordeweekse dag.

“Lekker geslapen?”
“Mwah, onrustig gedroomd.”
“Heb jij het hotel in Cuiaba gemaild?”

We kruipen in elkaars armen, het dekbed zacht en warm om ons heen. Het lukt niet om mezelf eraan over te geven. Zondagmiddag vliegen we naar Brazilië en mijn gedachten gaan maar door… Mijn lief zegt: “Gek hoe dat werkt. Dat je op een gegeven moment geen rust meer kan vinden.”

We stappen uit bed. Geen rust vinden is typerend voor de rode zone. Het moment waar stress in de weg gaat zitten, het je functioneren belemmert.

De laatste weken liep de spanning langzaam op. Naast mijn normale werkafspraken waren er bezoekjes aan zorginstellingen voor mijn demente moeder. Maakte ik me ook zorgen over puber die aankoerste op weer blijven zitten. Interviewde ik klanten om mijn marketing te verbeteren. Zat ik regelmatig in het ziekenhuis met mijn jongste die niet goed hoorde. Schreef ik tussendoor mijn blogs. Maakten we het huis klaar voor vrienden die hier logeren tijdens onze vakantie. En was de eindejaarsbarbecue van de klas van onze middelste bij ons.

Dat het me te veel wordt, merk ik het eerste aan voor mij typisch gedrag: ik drink veel koffie, erger me snel, slaap slechter, neem nergens de tijd voor en wil allés direct aftikken.

Toen ik ’s morgens weer moe en gemangeld m’n bed uit kwam, was ik er klaar mee. Hier moet een einde aan komen.
Practice what you preach.

Ik begin de dag weer met yoga, drink één kop koffie per dag, doe ’s middags een powernap en ik sport twee keer per week.
Allemaal dingen waar ik geen tijd voor heb en die ik geschrapt had…

De onrust is niet zomaar uit mijn lijf; ik slaap nog onrustig maar ik voel me beter, minder gestresst. En ik denk weer na voordat ik tot actie overga.
Het is bijna tijd om op vakantie te gaan en écht te ontspannen.

Hartelijke groet,
Inge-Lize

Stresspreventie en burn-out-interventie
Mijn praktijk ligt net onder Amsterdam, je kunt er makkelijk parkeren, vijf minuten rijden vanaf de A2.

Stress voorkomen? Zo krijg je rust en overzicht…

Tevreden knoop ik de vuilniszak dicht, bekijk de strakgerolde t-shirts in mijn kast en ben blij. Het was een rigoureuze opruimactie á la Marie Kondo.

Het duurde jaren voordat ik me over mijn aversie tegen deze opruimgoeroe had heen gezet. Lees verder Stress voorkomen? Zo krijg je rust en overzicht…

Vijf anti-phubbing-tips voor wanneer ook jouw kind gaat praten tegen de keukenkastjes

De jongste loopt rond etenstijd de keuken in. Ik kijk op van een half beantwoorde mail, hoor hem van wal steken over de zandbak en type weer door. Hoor iets over een huis, tunnels en reageer met “hahum, fijn hoor.”

Lees verder Vijf anti-phubbing-tips voor wanneer ook jouw kind gaat praten tegen de keukenkastjes

Hoe blijf je buiten de gevarenzone?

Geroezemoes in een sfeervol eetcafé. Zestig mensen zoeken een plek in de U-vormige kring. Het is bijna kerst en ik geef een workshop. Voordat de kerstborrel begint, zal ik twee uur lang vertellen over stress: Wat het precies is. Wanneer het problematisch wordt. En hóe je buiten de gevarenzone blijft.

De deelnemers zijn slim, enorm gedreven en een tikje eigenwijs. Ze werken niet voor niets bij dit gerenommeerde onderzoeks- en adviesbureau. Daar kreeg ik zelf best stress van. Lees verder Hoe blijf je buiten de gevarenzone?

‘Stop Inge-Lize, stop’, denk ik…

Schotse hooglanders, zilverreigers en wuivend riet. Verder is er niets op dit eiland, zelfs geen wifi in ons vakantiehuisje. De eerste avond hang ik met mijn puber voor de houtkachel, wifi-loos samen te zijn.
Ik geniet, hij baalt en we eindigen met dikke ruzie.

Lees verder ‘Stop Inge-Lize, stop’, denk ik…

Dat is niet te doen!

De kruidige kerriegeur verwarmt haar fijne huis. We dekken de tafel terwijl ze vertelt over het schilderij dat erboven hangt. Er is warme soep én tijd voor een ongestoorde lunch, deze donderdagmiddag. Normaal vult ze haar dagen heel anders. Ze geeft leiding aan vijfhonderd mensen, heeft een gezin, twee cavia’s en een chauffeur.

Lees verder Dat is niet te doen!

“Dit nooit meer”

Eenzaam ziet hij eruit, zichtbaar gespannen.
“Wat voel je?” vraag ik.
“Een band om mijn borst”, bromt hij.
Voorzichtig ga ik verder: “Wat merk je aan je gedrag, wat doe je?”
“Ga ’s morgens extreem vroeg mailen.

Heb het gevoel dat ík állés op moet lossen.

Voel me verantwoordelijk en falend op alle fronten.”

“En verder?”
“Alleen.” Lees verder “Dit nooit meer”