Vermijd je overdrive.

Vlekkeloos georganiseerd. Overzicht en structuur in alles wat langs schiet op het beeldscherm. We zitten achter zijn laptop aan mijn grote tafel.

Enkele maanden geleden belde hij mij omdat hij slecht sliep. Werd nachten achter elkaar om 04:00 uur wakker, ging ‘aan’ en kon daarna niet meer in slaap komen.

Op het eerste gezicht is hij zo’n man waarvan je denkt: die redt zich wel. Tijdens het intakegesprek kijkt hij me doordringend en energiek aan, peilend of ik wel voldoende tegenwicht kan bieden. Een autonome control freak, zo omschrijft hij zichzelf. Financieel zo goed als onafhankelijk. Met zijn gezin op één.

Vandaag praten we over hoe hij zijn zaken organiseert. Hoe hij grip en overzicht houdt op zijn werk met hulp van Trello, een digitaal prikbord. Het ziet er goed uit, overzichtelijk, duidelijk, up-to-date. Er is weinig aan toe te voegen. Ik leun achterover en staar naar het beeldscherm, er is iets…

Meerdere keren spraken we over zijn valkuil: het moment waarop hij té gefocust raakt. In deze overdrive gaat hij recht op het doel af, is niet langer in contact met de mensen om hem heen, is niet langer in staat om tot creatieve oplossingen te komen. Wat overblijft is een gevoel van eenzame verantwoordelijkheid.

Nu ik naar zijn dagelijkse dashboard staar, realiseer ik me dat dit dashboard alleen maar bijdraagt aan deze ongewenste bewustzijnsvernauwing. Nérgens zie ik iets dat hem herinnert aan het leven buiten werk. Niets herinnert hem aan zichzelf of zijn gezin.

Als je iets heel belangrijk vindt, verdient het toch een plek?
Misschien wel júist op een takenlijst.
Om die takenlijst in perspectief te plaatsen.
Om je eraan te herinneren hoé je je takenlijst uit wil voeren.

We praten verder, de laptop staat vergeten op tafel. Aan het einde voegt hij een foto toe aan zijn dagelijkse dashboard. Een foto die hem herinnert aan hoe hij wil zijn. Altijd en overal. In contact met zichzelf en de mensen om hem heen.

Het is een begin.

Inge-Lize
Stresspreventie en burn-out-interventie

Mijn praktijk ligt net onder Amsterdam, je kunt er makkelijk parkeren, vijf minuten rijden vanaf de A2.

Niet altijd verstandig zijn.

Schemerdonker, zij aan zij zit ik aan een overvolle biertafel. Om mij heen een kakofonie van muziek, rommelige gesprekken, gezang en lachsalvo’s. “Wat dóe ik hier?” flitst het door mijn hoofd. Mijn buurman begint in mijn oor te tetteren over zijn kooi-eend. Ik proest het uit om zijn absurde verhaal en blijf toch wat langer hangen in de knus verlichte tuin.

Van die avond doorzakken knapte ik op.
Lees verder Niet altijd verstandig zijn.

Onmisbare stilte

Ongegeneerd lui lig ik daar.
En mijn lief werkt.
Ik hoor het harde, monotone, getik op zijn toetsenbord.
Voor de houtkachel draai ik me om, voel de zinderende warmte in mijn rug.

Genieten, zonder je schuldig te voelen…
Terwijl de ander werkt…

Lees verder Onmisbare stilte

Mijn wens voor jou:

Decemberdrukte. De kinderen hebben bijna vakantie. Ik verheug me op pyjama dagen, haardvuur aan, spelletjes doen en een boek proberen te lezen. Ik rond mijn werk af en ruim mijn bureau op. In een stapel kom ik het mapje “Mijn droom” tegen.  Ik blader erin en staand naast mijn bureau begin ik te lezen…

Het voelt zó waar.
En zo kwetsbaar.

Lees verder Mijn wens voor jou:

Je balans hervinden.

Hij kijkt naar andere kinderen in de kring.
Ik sta buiten te dralen.
Mijn kleinste man gaat naar school.

Ik had me er enorm op verheugd; meer tijd en ruimte zodra hij naar school ging.
Maar in eerste instantie voelt het onwennig.
Toen hij klein was, overviel hetzelfde gevoel van kwetsbaarheid me ook weleens.
Alsof je hart armpjes en beentjes heeft gekregen. En open en bloot, zo de wereld instapt.

Lees verder Je balans hervinden.

Laat je niet uit het veld slaan…

Avondstilte, de houtkachel brandt. Ik staar in de vlammen en laat mijn gedachten de vrije loop. Praktische dingen schieten omhoog: Petra een berichtje sturen dat de 11e doorgaat… Reageren op de offerte van Elisabeth… Soep uit de vriezer halen… Ik schrijf het een en ander op en dan is het stil. Even. Tot ik denk aan de aanslag in Berlijn. Lees verder Laat je niet uit het veld slaan…

Hoe geef je verdriet een plek? Terwijl je leven verdergaat?

“Dus jij bent dan mijn dochter?” een beetje onzeker kijkt ze me aan. Even hoop ik nog dat ik haar niet goed versta. Mijn middenrif trekt samen. Ik loop naar haar toe en sla mijn arm om haar heen. “Ja, ik ben je dochter.” Ze richt haar aandacht weer op het pannetje waarin ze roert. Het geroezemoes van ons kinderpartijtje lijkt van ver te komen. Lees verder Hoe geef je verdriet een plek? Terwijl je leven verdergaat?

Effectiever samenwerken in 4 stappen

Langzaam wordt het stil in mijn hoofd, de cadans van het hardlopen wint het van mijn gedachten. Ik geniet en kijk opzij naar mijn lief. Het voelt samen. Lees verder Effectiever samenwerken in 4 stappen

Je kan meer dan je denkt.

Waanzinnig inspirerend hoe hij zich vastbijt in een tot nu toe onoplosbaar probleem.

Op vijf plekken ter wereld heeft zich in de oceaan een ‘plastic soep’ gecentreerd. Een soep die langzaam uiteenvalt in steeds kleinere stukjes giftig plastic. Die giftige stukjes worden opgegeten door vissen en vogels en komen zo in onze voedselketen terecht. Lees verder Je kan meer dan je denkt.